Kto zasługuje na miano najlepszego basisty rockowego wszech czasów? Portal Ranker przygotował zestawienie oparte na głosach fanów, obejmujące 163 muzyków związanych z rockiem i jego różnymi odmianami. Wśród wyróżnionych znaleźli się basiści Rush, The Who, Primus, Red Hot Chili Peppers, Metalliki, Iron Maiden i Black Sabbath. Wyniki głosowania przynoszą interesujące porównanie stylów gry, muzycznych inspiracji oraz roli gitary basowej w historii ciężkiego brzmienia.
Gitara basowa nie zawsze znajduje się na pierwszym planie rockowego utworu, ale trudno wyobrazić sobie bez niej brzmienie największych zespołów. Od melodyjnych partii rocka progresywnego, przez funkowe rytmy, aż po agresywne linie basowe heavy i thrash metalu – instrument ten na przestrzeni dekad zyskał znacznie szerszą rolę niż jedynie podtrzymywanie rytmu.
Portal Ranker opublikował zestawienie zatytułowane „The Best Rock Bassists of All Time”, w którym użytkownicy głosują na swoich ulubionych basistów. Lista obejmuje zarówno muzyków klasycznego rocka, jak i przedstawicieli metalu, rocka progresywnego, funku czy jazz fusion.
Według danych widocznych na stronie w zestawieniu uczestniczyło ponad 44 tysiące głosujących, którzy oddali łącznie ponad 386 tysięcy głosów. Lista została oznaczona jako zaktualizowana 16 października 2025 roku, natomiast wyniki głosowania mogą się zmieniać wraz z kolejnymi głosami użytkowników.
Muzycy, którzy zmienili rolę gitary basowej w rocku
W zestawieniu Rankera pojawiają się basiści reprezentujący bardzo różne podejścia do instrumentu. Geddy Lee z Rush łączy rozbudowane, melodyjne linie basowe z partiami wokalnymi i klawiszowymi, natomiast John Entwistle z The Who rozwinął sposób gry, w którym gitara basowa może pełnić funkcję niemal równorzędną gitarze prowadzącej.
Z kolei Les Claypool z Primus wykorzystuje slap, tapping i niekonwencjonalne techniki artykulacyjne, a Flea z Red Hot Chili Peppers łączy funkowy groove z punkową energią i elementami hip-hopu.
Wśród muzyków wymienionych w zestawieniu znaleźli się również przedstawiciele heavy metalu, którzy wykorzystali gitarę basową do budowania ciężkiego, charakterystycznego brzmienia swoich zespołów.
Cliff Burton – basista Metalliki, który połączył metal z muzyką klasyczną
Cliff Burton odegrał istotną rolę w kształtowaniu wczesnego brzmienia Metalliki. Jego styl łączył szybkie przebiegi palcowe, wykorzystanie flażoletów i efektów gitarowych z inspiracjami muzyką klasyczną oraz jazzem.
Partie basowe Burtona nadawały wczesnym albumom Metalliki dodatkową głębię i melodyjność, wykraczając poza tradycyjną funkcję instrumentu w thrash metalu. Muzyk zmarł w wieku 24 lat, pozostawiając po sobie nagrania, które nadal stanowią ważny punkt odniesienia dla basistów metalowych.
Steve Harris – charakterystyczny galopujący bas Iron Maiden
Charakterystyczne, galopujące linie basowe Steve’a Harrisa są jednym z podstawowych elementów brzmienia Iron Maiden. Jego gra łączy szybkość, rytmiczną precyzję oraz wyraziste partie melodyczne.
Harris jest również założycielem Iron Maiden i współtwórcą repertuaru zespołu. Jego sposób gry sprawił, że gitara basowa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych instrumentów w muzyce brytyjskiej grupy.
Geezer Butler – basista Black Sabbath i współtwórca brzmienia heavy metalu
Geezer Butler współtworzył charakterystyczne brzmienie Black Sabbath, wykorzystując ciężkie linie basowe, przesterowanie i obniżone stroje instrumentu.
Jako główny autor tekstów zespołu miał również istotny udział w kształtowaniu jego mrocznej tematyki. Jego styl gry stał się jednym z fundamentów wczesnego heavy metalu i wpłynął na kolejne pokolenia muzyków związanych z ciężkim brzmieniem
Lemmy Kilmister – przesterowany bas jako znak rozpoznawczy Motörhead
Lemmy Kilmister wypracował charakterystyczny styl gry, w którym mocno przesterowana gitara basowa często pełniła funkcję zbliżoną do gitary rytmicznej.
Agresywne kostkowanie, surowe brzmienie i bezpośrednia energia jego partii stanowiły fundament muzyki Motörhead. W połączeniu z charakterystycznym wokalem Lemmy’ego tworzyły jeden z najbardziej rozpoznawalnych stylów w historii ciężkiego rocka.
Robert Trujillo – od Suicidal Tendencies do Metalliki
Robert Trujillo – Metallica foto Romana Makówka
Robert Trujillo dołączył do Metalliki w 2003 roku. Wcześniej występował między innymi w Suicidal Tendencies i Infectious Grooves.
Jego doświadczenie obejmuje zarówno heavy metal, jak i hardcore punk oraz funk metal. Trujillo łączy dynamiczne partie basowe z umiejętnością utrzymywania rozbudowanych struktur rytmicznych, co znajduje zastosowanie w koncertowym i studyjnym repertuarze Metalliki.
Rush, The Who, Primus i Red Hot Chili Peppers – różne oblicza rockowego basu
Basista, wokalista i klawiszowiec Rush rozwinął charakterystyczny styl oparty na złożonych, melodyjnych partiach. Jego grę można usłyszeć między innymi w „YYZ” i „Tom Sawyer”.
John Entwistle – The Who / Wikipedia
Znany pod pseudonimami „The Ox” i „Thunderfingers”, wykorzystywał gitarę basową do tworzenia rozbudowanych partii melodycznych, nie ograniczając się do tradycyjnego akompaniamentu.
Frontman i basista Primus eksperymentuje z technikami takimi jak slap, tapping czy fingerpicking, nadając gitarze basowej samodzielną rolę melodyczną i rytmiczną.
Jego charakterystyczny styl opiera się na połączeniu slap bassu, funkowego groove’u i rockowej energii. Partie basowe Flea stanowią jeden z podstawowych elementów brzmienia Red Hot Chili Peppers.
John Paul Jones, Chris Squire i Jaco Pastorius – melodia oraz eksperymenty
W zestawieniu Rankera znaleźli się również muzycy, którzy poszerzali możliwości gitary basowej poprzez łączenie rocka z innymi gatunkami.
John Paul Jones z Led Zeppelin wykorzystywał doświadczenie w różnych stylach muzycznych do budowania fundamentów kompozycji zespołu. Jego partie basowe można usłyszeć między innymi w „Dazed and Confused”.
Chris Squire z Yes rozwijał melodyjne i harmoniczne możliwości instrumentu w rocku progresywnym, łącząc inspiracje muzyką klasyczną i jazzem.
Jaco Pastorius, związany przede wszystkim z jazz fusion, przyczynił się do popularyzacji bezprogowej gitary basowej i rozwijania jej możliwości jako samodzielnego instrumentu melodycznego.
Paul McCartney, John Deacon, Jack Bruce i inni muzycy w zestawieniu
Lista Rankera obejmuje także wielu basistów związanych z klasycznym rockiem, funkiem i muzyką popularną.
Wśród wymienionych znaleźli się między innymi Paul McCartney z The Beatles, John Deacon z Queen, Jack Bruce z Cream, Stanley Clarke, Bootsy Collins, Victor Wooten, Billy Sheehan, Donald „Duck” Dunn, James Jamerson, Carol Kaye, Dusty Hill z ZZ Top, Roger Waters z Pink Floyd, Phil Lynott z Thin Lizzy oraz Greg Lake, związany z King Crimson i Emerson, Lake & Palmer.
Każdy z tych muzyków reprezentuje inne podejście do instrumentu – od oszczędnych, rytmicznych partii, przez melodyjny rock, aż po rozbudowane technicznie kompozycje i improwizacje.
Jak powstało zestawienie najlepszych basistów rockowych Rankera?
Zestawienie „The Best Rock Bassists of All Time” powstało na podstawie głosowania społeczności portalu Ranker. Użytkownicy mogą oddawać głosy na poszczególnych muzyków, a prezentowana kolejność odzwierciedla wyniki tego głosowania, nie zaś ocenę opracowaną przez redakcję portalu.
Lista obejmuje 163 nazwiska i może zmieniać się wraz z napływem kolejnych głosów. Nie jest to zatem obiektywny pomiar umiejętności technicznych, lecz zestawienie preferencji uczestników głosowania.
Pełne zestawienie wraz z aktualnymi wynikami głosowania dostępne jest na stronie:The Best Rock Bassists of All Time – Ranker